Aeroklub Mielecki im. Braci Działowskich

1939-1959

2. 1 września 1946 roku powstał Aeroklub Mielecki, gdyż w tym dniu grupa entuzjastów, pracowników ówczesnych Zakładów Lotniczych w Mielcu, zorganizowała zebranie organizacyjne, na którym wybrano I Zarząd Aeroklubu. Jego prezesem został Mirosław Komisarczyk, viceprezesem – ówczesny dyrektor techniczny zakładu inż. Marian Suszycki, sekretarzem – Kazimierz Tyrlik, skarbnikiem – Bronisław Ratajczak oraz gospodarzem Bolesław Szymborski i Mieczysław Działowski (senior).

3. Początek 1947 r. Aeroklub otrzymuje dwa samoloty „Piper-Cub” (z demobilu), które wymagają kapitalnego remontu. Dnia 31. VII. 1947 r. samoloty są gotowe do eksploatacji, nr rej. s-tów: SP-AHX i SP-AHW. W międzyczasie kierownik techniczny i gospodarz w jednej osobie Bolesław Szymborski, sprowadza do Mielca części szybowców poniemieckich „SG-38” i „Grünau Baby”, sprzęt udało się wyremontować dzięki pomocy dyrekcji zakładu i uroczyście przekazano do eksploatacji pilotom Aeroklubu Mieleckiego w dniu 5. X. 1947 r., odbyły się wówczas pokazy lotnicze i zlot Aeroklubów z całej Polski.

—————————————————————————————————————-
*/ Zawarte informacje, jeśli nie podano inaczej, pochodzą z Kroniki Aeroklubu Mieleckiego.

Sekcją lotniczą początkowo kierował pilot Mirosław Komisarczyk, później Ludwik Loch, rozpoczęła działalność sekcja szybowcowa pod kierownictwem instruktora Mieczysława Lewandowskiego. Starty szybowców odbywały się z naciągu lin gumowych, z górki
„Cyranowskiej”, w kierunku wschodnim i północnym oraz z górki, gdzie obecnie znajduje się Szkoła Podstawowa Nr 3 w kierunku Osiedla na SE. Aby odbyć jeden czy dwa loty w ciągu dnia, piloci transportowali szybowce szkolne z zakładu około 3 km. W latach 1948 – 49 wyszkolili się do kat. A i B, między innymi piloci B. Gudz, K. Dziadzio i Mieczysław Działowski.
W tym czasie nie zapomniano również o modelarstwie, z chwilą otrzymania dwupokojowego mieszkania w bloku 15, dokonano uroczystego otwarcia lokalu Aeroklubu i modelarni, której pierwszym instruktorem był Jan Rzepka a później Bolesław Gudz i Kazimierz Dziadzio.
Jednym z większych osiągnięć w roku 1947, było wyremontowanie zdewastowanego hangaru drewnianego, sposobem gospodarczym. Przekazanie go do użytku połączono z wielką imprezą lotniczą w dniu 1. VIII. 1948 r., Ogólnopolskim Zlotem samolotów z wszystkich Aeroklubów w Polsce, które z kolei wzięły udział w pokazach lotniczych na lotnisku przy Zakładzie w Mielcu. Podczas tych uroczystości został oddany do użytku samolot Po-2, przekazany przez DWL, po kapitalnym remoncie wykonanym w czynie społecznym, o znakach rej. SP-AKW.

4. Rok 1948, dnia 15 sierpnia odbyły się IX Krajowe Zawody Samolotowe, Aeroklub Mielecki reprezentowały trzy załogi: pilot Komisarczyk z Mieczysławem Działowskim, pilot Marian Jasiaczyk z Kazimierzem Tyrlikiem na samolotach „Piper Cub” oraz bracia Mieczysław i Roman Lewndowscy na samolocie Po-2. Załogi uplasowały się w drugiej dziesiątce, co na dużą liczbę startujących załóg, należy uważać za sukces.

5. Rok 1948 – 49, po słynnej weryfikacji pilotów w roku 1948, powoli Aeroklub zmierza ku upadkowi. Następuje częściowa reorganizacja Aeroklubów w wyniku, której, zostały one włączone do Ligi Lotniczej, w tejże Lidze następuje powolna likwidacja Aeroklubu Mieleckiego, która nastąpiła na przełomie 1951-52 roku, także pozostali piloci zmuszeni byli dojeżdżać na treningi do Aeroklubu Rzeszowskiego. Aeroklub w tym przełomowym okresie posiadał siedzibę w drewnianym baraku, razem z Klubem Sportowym „Stal”.

6. Rok 1952, wiosną tego roku, został powołany Komitet Organizacyjny Reaktywowania działalności Aeroklubu, na którego czele w początkowym studium organizacji staje inżynier Waliczek z WSK. W późniejszym okresie przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego zostaje Tadeusz Gołębiewski. Ponadto w skład Komitetu wchodzili: Kazimierz Tyrlik, Ludwik Lech, Mieczysław Lewandowski, Jan Ogłoblin, Franciszek Zalewski, Jerzy Pietrzak, Andrzej Pamuła, Władysław Adamczyk, Tadeusz Szablowski, Józef Ziemba, Włodzimierz Gasior i Zbigniew Winnicki.

7. Rok 1953, wysiłek Komitetu Organizacyjnego zostaje uwieńczony sukcesem, 11 kwietnia 1953 r., zostaje reaktywowany Aeroklub Mielecki, pod nazwą „Aeroklub Robotniczy II Ligi lotniczej przy WSK Mielec” z tymczasową siedzibą w Bloku nr 40 na Osiedlu.
Z tej okazji Aeroklub dostaje ozdobne telegramy z życzeniami od zaprzyjaźnionych Aeroklubów z Bielsko-Białej i Aeroklubu Poznańskiego.
Pierwszym Komendantem Aeroklubu i jednocześnie instruktorem samolotowym, spadochronowym i Szefem Wyszkolenia zostaje Tadeusz Gołębiewski, który zostaje oddelegowany do tej pracy z WSK. Pierwszy etatowym pracownikiem Aeroklubu po jego reaktywowaniu zostaje instruktor szybowcowy Mackiewicz. Równocześnie z reaktywowaniem Aeroklubu powstał Zarząd, na którego czele stanął również Tadeusz Gołębiewski. W skład Zarządu wchodzili wszyscy członkowie Komitetu Organizacyjnego i inż. Zbigniew Winnicki, który był równocześnie społecznym mechanikiem wyciągarkowym. Komitet Organizacyjny równocześnie z pracami związanymi z reaktywowaniem Aeroklubu, czyni starania uzyskania hali z WSK Rzeszów, celem wybudowania nowego hangaru (gdyż stary, drewniany zawalił się w 1952 roku). Do czasu wybudowania nowego hangaru, cały sprzęt Aeroklubu tzn. samoloty „Piper-Cub”, „Po-2” i szybowce, były przechowywane w hangarach zakładu WSK.
W tym samym roku zaczynają przejawiać działalność następujące sekcje: samolotowa i spadochronowa pod kierownictwem Tadeusza Gołębiewskiego, szybowcowa pod kierunkiem instruktora szybowcowego Mackiewicza. Sekcję modelarską prowadzi również Tadeusz Gołębiewski. W początkowym okresie po reaktywowaniu Aeroklubu, najbardziej aktywne są sekcje spadochronowa i samolotowa. Sekcja modelarska i szybowcowa, mimo że sekcja szybowcowa posiadała instruktora etatowego, nie przejawiały specjalnej aktywności. Przyczyny tego stanu rzeczy były różne, miedzy innymi brak sprzętu, nieudolność organizacyjna instruktora szybowcowego, oraz trudności lokalowe. W tym czasie wylatano w sekcji szybowcowej 18 godzin, 35 minut, wykonano ogółem 52 starty.
Pomimo piętrzących się trudności sprzętowych, lokalowych i braku kadry etatowej, Aeroklub w dniu 23 sierpnia 1953 z okazji święta lotnictwa, zorganizował pokazy lotnicze. Na otwarcie pokazów przeleciał samolot CSS – 13 z flagami państwowymi. W dalszej części pokazów udział wzięli: instruktor spadochronowy i samolotowy Tadeusz Gołębiewski, który wykonał skok z opóźnionym otwarciem spadochronu, wynoszącym 10 sekund. Społeczny instruktor samolotowy Jan Ogłoblin, wykonał wiązankę akrobacji na samolocie Zlin – 26, piloci, J. Wójcicki z Aeroklubu Krosno, Roman Przepióra i Marian Złamaniec z Aeroklubu Rzeszów, dali pokaz akrobacji zespołowej. Pokazy zostały zakończone grupowym skokiem z szyku trzech samolotów CSS – 13, w wykonaniu skoczków Andrzeja Pamuły, Ogorzałka i Bolesława Gudza.
Pod koniec roku 1953, Aeroklub dysponował następującymi samolotami: 2szt. CSS – 13, Zlina – 26 (SP-ASA), Żak – 3 (SP-AAY), 3 szt. szybowców ABC, 3 szt. Salamandry, Jeżyka, Muchę-ter, Żurawia, wyciągarkę i ściągarkę.

Sekcja samolotowa – posiadała dwóch społecznych instruktorów samolotowych: Jana Ogłoblina i Franciszka Zalewskiego. Pierwszym samolotem, który znalazł się w Aeroklubie po jego reaktywowaniu, był CSS – 13 (SP-AOT), przyprowadzony przez Jana Ogłoblina i Tadeusza Gołębiewskiego. Ponadto sekcja rozpoczęła szkolenia teoretyczne i pierwsze loty szkolenia podstawowego. Wylatano ogółem 339 godzin i 58 minut.
Sekcja spadochronowa – zaraz po reaktywowaniu Aeroklubu zorganizowano szkolenie teoretyczne i skoki z wieży spadochronowej w stalowej Woli. Pierwszy skok spadochronowy w historii Aeroklubu wykonał dnia 13 maja 1953 roku, instruktor spadochronowy i założyciel sekcji Tadeusz Gołębiewski. W roku 1953 wykonano ogółem 84 skoki z samolotów, wyszkoliło się 30 skoczków, z których 9 uzyskało III klasę.
Sekcja modelarska – w okresie od wiosny 1952 roku do chwili reaktywowania Aeroklubu, życiem modelarskim, (które zostało zorganizowane przy współpracy Akcji Socjalnej WSK), kieruje Tadeusz Gołębiewski. Późniejszy nawał pracy w Aeroklubie, nie pozwala mu na zajmowanie się modelarstwem, w wyniku, czego życie modelarskie upada.

8. Rok 1954, po zjednoczeniu w maju 1953 roku Ligi Lotniczej, Ligi Morskiej i Ligi Przyjaciół Żołnierza w jedną organizację, która przyjęła nazwę Ligi Przyjaciół Żołnierza, Aeroklub Mielecki przyjął nazwę „Aeroklub Robotniczy Ligi Przyjaciół Żołnierza przy WSK Mielec”. W kwietniu obowiązki Komendanta Aeroklubu obejmuje por. pilot Józef Szeptycki, które pełni tylko do października, gdyż w tak trudnej sytuacji, w jakiej znajdował się Aeroklub (brak hangaru, ograniczenia godzin korzystania z lotniska zakładowego), wprowadzał destrukcyjny bałagan w pracy Aeroklubu. Wobec takiego stanu rzeczy, został odwołany z zajmowanego stanowiska. Natychmiast po nim ponownie obowiązki Komendanta Aeroklubu obejmuje Tadeusz Gołębiewski.

Pod koniec 1953 roku rozpoczynają pracę w charakterze mechaników Bolesław Guła i Stanisław Kwiek, a w maju 1954 roku, na stanowisko zastępcy Komendanta Aeroklubu do spraw technicznych zostaje przyjęty Roman Lato. Z WSK zostaje oddelegowany na stanowisko zastępcy Komendanta do spraw politycznych Zbigniew Mardzyński. Pod koniec roku, dawne Zarządy Aeroklubowe zostały przekształcone w Rady Aeroklubu.
W dniu 11 listopada 1954 roku odbyło się Walne Zebranie Aeroklubu, na którym wybrano Radę Aeroklubu w następującym składzie:
• Honorowy Członek Prezydium – inż. Julian Łysoń, Dyrektor WSK
• Przewodniczący – inż. Zbigniew Winnicki
• Vice – Przewodniczący – Bolesław Klimański
• Sekretarz – Włodzimierz Gąsior
• Skarbnik – Andrzej Pamuła
• Propaganda – Franciszek Duszlak
• Członek Prezydium – kpt. pilot Zygmunt Korab
• Członek Prezydium – Tadeusz Gołębiewski

• Kierownik Sekcji Samolotowej – Jan Ogłoblin
• Kierownik Sekcji Szybowcowej – Alfred Śpiewak
• Kierownik Sekcji Spadochronowej – inż. Zbigniew Słonowski

Komisja Rewizyjna:
• Inż. Andrzej Jankowski
• Tadeusz Prożych
• ???. Bednarczyk

Sekcja samolotowa – po raz pierwszy w historii Aeroklubu, został zorganizowany obóz szkoleniowy w miesiącach wakacyjnych na lotnisku Jasionka koło Rzeszowa. Komendantem obozu był Z-ca Komendanta Aeroklubu ds. politycznych – Zbigniew Mardzyński, instruktorami byli: Komendant Aeroklubu Tadeusz Gołębiewski oraz Jan Ogłoblin, Franciszek Zalewski i Adam Gruba.
W 1954 roku sekcja posiadała dwa samoloty typu CSS – 13, Zlin – 26, Żak – 3 i Piper Cup. Wylatano ogółem 449 godzin i zdobyto 11 różnych uprawnień.
W sekcji samolotowej wydarzył się wypadek nie notowany w kronikach Aeroklubów. Otóż w czasie lotów treningowych w szyku na samolotach CSS – 13, załogi Tadeusz Gołębiewski i Jan Ogłoblin oraz por. pilot Szeptycki i Adam Gruba, lecąc w szyku zbliżyli się na niebezpieczną odległość w wyniku, czego nastąpiło szczepienie się samolotów w powietrzu, na skutek, którego samoloty uległy poważnych uszkodzeniom. Wszelkie próby rozszczepienia samolotów poprzez wykonywanie ruchów sterami nie dawały żadnego rezultatu. Wówczas Tadeusz Gołębiewski zdecydował się na ryzykowne przedsięwzięcie, mianowicie wyszedł na skrzydło i rozszczepił samoloty własnymi rękami, następnie wrócił do kabiny i obydwa samoloty mimo poważnych uszkodzeń wylądowały szczęśliwie na lotnisku. W wypadku tym, nie byłoby może nic szczególnego gdyby nie fakt, że działo się to na wysokości około 400 m, a załogi obydwu samolotów nie posiadały ze sobą spadochronów.

Sekcja szybowcowa – pod koniec 1953 roku, przybył instruktor szybowcowy Tadeusz Ługowski, z chwilą jego przybycia sekcja zaczyna ożywiać swoją działalność. Po raz pierwszy w historii Aeroklubu w dniu 12 maja 1954 roku, instruktor szybowcowy T. Ługowski wykonał przelot otwarty na trasie Mielec – Opatowiec długości 100 km, a w dniu 15 maja 1954 r., również po raz pierwszy pilot Włodzimierz Gąsior wykonał przelot docelowo-powrotny, na trasie Mielec – Kielce – Mielec długości 170 km. Grupa pilotów szybowcowych pod kierownictwem instruktora T. Ługowskiego, wzięła udział w obozie na lotnisku Jasionka, wylatano ogółem 145 godzin 57 minut oraz wykonano 145 startów. Przeszkolono 14 pilotów do III klasy i zdobyto 31 różnych uprawnień, ogółem przeleciano 270 km.
Sekcja posiadała 3 szybowce ABC, 2 Salamandry, Jeżyka, Muchę-ter i Żurawia.

Sekcja spadochronowa – w czerwcu 1954 roku kierownictwo sekcji obejmuje instruktor zwolniony z wojska Franciszek Bujacz, który pełni tą funkcję do października 1954 roku. W dniu 3 grudnia 1954 roku przybywa do Aeroklubu w charakterze instruktora Stefan Furmaniak i obejmuje kierownictwo sekcji. W sekcji wykonano 142 skoki, przeszkolono 39 skoczków a wyszkolono do III klasy 19 skoczków.
Po raz pierwszy barwy Aeroklubu reprezentują młodzi i mało doświadczeni skoczkowie na
I Spadochronowych Mistrzostwach Polski, które odbyły się w dniach od 3 – 10 października 1954 roku w Nowym Targu. W ogólnej klasyfikacji na 37 startujących zawodników, Andrzej Pamuła zajął 18 miejsce a Zbigniew Słonowski 37 miejsce.

9. Rok 1955, jest dla rozwoju Aeroklubu dość decydujący, gdyż bardzo trudne warunki lotniskowe (loty musiały się odbywać o godz. 3 – 4 rano i trwały najdłużej do godz. 8, a wieczorem Aeroklub miał do dyspozycji około 2 – 3 godzin, no i niedziele i święta) nie pozwalały na właściwą pracę działu wyszkolenia. Niemniej wysiłek wszystkich pracowników etatowych skierowany był na prace działu wyszkolenia, aby Aeroklub wywiązał się z nałożonych nań zadań.
Brak hangaru również nie pomagał w wykonaniu zadań szkoleniowych. Z początkiem roku wszyscy pracownicy pracowali przy usuwaniu resztek starego drewnianego hangaru, który zawalił się w 1953 roku, a na którego miejscu miał stanąć nowy. Na jesieni 1955 roku został oddany do użytku nowy hangar. Wiele kłopotów miał Dział Techniczny, gdyż brak było części zamiennych do samolotów, ale dzięki ofiarnej pracy mechaników, samoloty zawsze gotowe były do lotów. Aeroklub miał swoją siedzibę na Osiedlu w Bloku nr 63, co było bardzo kłopotliwe w związku z ciągłymi przerwami w lotach i częstymi dojazdami na lotnisko.
Z początkiem roku odchodzi Z-ca Komendanta Aeroklubu Zbigniew Mardzyński, w kwietniu na stanowisko Z-cy Komendanta ds. politycznych, przybywa Stanisław Niedbała.

Sekcja samolotowa – rok 1955 jest burzliwym okresem rozwoju sekcji. W styczniu przybywa do Aeroklubu instruktor Jerzy Rzewuski, oraz Szef Wyszkolenia instruktor Mieczysław Dąbkowski. W kwietniu przybywa jeszcze jeden instruktor etatowy Zbigniew Kędziorek. Także Dział Wyszkolenia miał zabezpieczoną kadrę etatową przed rozpoczynającym się sezonem. W 1955 roku wylatano ogółem na samolotach 865 godzin. Wyszkolono do III klasy 10 pilotów a do II klasy 3 pilotów samolotowych. Wyszkolono jednego instruktora do II klasy, wykonano szkolenie dla potrzeb WP. Uprawnienia pilotów samolotowych III klasy uzyskali: Jerzy Pietrzak, Alfred Śpiewak, Stanisław Kurdys, Andrzej Pamuła, Alfred Kłęk, Zbigniew Dusza, Zbigniew Słonowski, Franciszek Duszlak, Stanisław Wasil i Włodzimierz Gąsior. Pilotów samolotowych II klasy uzyskali: Adam Gruba, Jerzy Rzewuski i Tadeusz Gołębiewski. Uzyskano ogółem 216 różnych uprawnień.
W październiku przybywają dalsi instruktorzy: Maria Granacka, Tadeusz Szabłowski i Feliks Działo. Sekcja posiada 5 samolotów CSS – 13 oraz 2 samoloty Zlin – 26.

Sekcja szybowcowa – na początku kwietnia przybywa do sekcji nowy instruktor Paweł Dzida, gdyż poprzedni instruktor T. Ługowski został zwolniony na jesieni 1954 roku. Pomimo trudności lotniskowych, sekcja zaczyna naprawdę latać. Ogółem w 1955 roku wylatano 232 godziny 30 minut i wykonano 1200 startów. Wyszkolono do III klasy 19 pilotów a do II klasy 4 pilotów. Zdobyto 4 Srebrne Odznaki Szybowcowe, pierwszą odznakę srebrną, zdobył Stefan Tobiasiewicz nr. 918, dnia 30 lipca 1955 roku, ponadto srebrne odznaki zdobyli: Zbigniew Winnicki, Stanisław Wasil i Roman Dryja. Pierwszą III klasę pilota szybowcowego uzyskał Zbigniew Winnicki 5 czerwca 1956 roku, pierwszą II klasę uzyskał Zbigniew Kędziorek 11 sierpnia 1955 roku
W październiku przybywa drugi instruktor szybowcowy Józef Pantak. Sekcja posiadała szybowce: Żuraw, Bocian, Jastrząb, Mucha-bis, Salamandra i ABC po jednym egzemplarzu.
W dniu 11 września 1955 roku, ukazał się duży artykuł w „Skrzydlatej Polsce” nr 37, pt. Aeroklub Robotniczy II najmłodsze „dziecko” LPŻ, opisujący pracę Aeroklubu Mieleckiego.

Sekcja spadochronowa – pod kierownictwem instruktora Stefana Furmaniaka, również zaczyna ożywiać swoją działalność. Wynikiem, czego jest wykonanie w 1955 roku 280 skoków spadochronowych. Przeszkolono 52 skoczków, a do III klasy 45 skoczków, do II klasy 3 skoczków i jednego do I klasy. Po raz pierwszy w historii Aeroklubu II klasę skoczka spadochronowego, uzyskał Władysław Ryś, dnia 28 września 1955 roku a I klasę skoczka spadochronowego uzyskał Stefan Furmaniak dnia 28 września 1955 roku.

Sekcja modelarska – po reaktywowaniu Aeroklubu nie istniała przy Aeroklubie, dopiero w jesieni 1955 roku, staraniem Komendanta Aeroklubu Tadeusza Gołębiewskiego, przybywa małżeństwo Stanisław i Renata Górscy, którzy tworzą od podstaw sekcję modelarską przy Aeroklubie. Siedzibą modelarni jest barak w Miasteczku Młodego Robotnika na Cyrance.

10. Rok 1956 – rok ten, przynosi wiele zmian w życiu Aeroklubu. W lutym odchodzi z Aeroklubu Komendant Tadeusz Gołębiewski, na okres dwóch miesięcy stanowisko to obejmuje były Zastępca Komendanta d/s politycznych Zbigniew Marczyński, ale już w maju Komendantem zostaje Józef Janiak. Z końcem maja odchodzi Zastępca Komendanta ds. politycznych Stanisław Niedbała, w czerwcu funkcję tę obejmuje Stanisław Ciach, którą pełni do końca roku, gdyż z końcem roku, etat ten został zlikwidowany.
Z końcem stycznia na stanowisko Zastępcy ds. technicznych przybywa Włodzimierz Mielniczenko, a Roman Lata, który dotychczas pełnił te obowiązki, przechodzi na stanowisko technika szybowcowego. Zmiany personalne, które odbyły się na kierowniczych stanowiskach, nie miały specjalnie żadnego wpływu na dział wyszkolenia. W dniu 26 sierpnia 1956 roku, odbyły się na lotnisku Pokazy Lotnicze.

Sekcja samolotowa – w miesiącu sierpniu zorganizowała obóz w Krośnie, którego kierownikiem był Szef wyszkolenia – Mieczysław Dąbkowski.
Na II Samolotowych Mistrzostwach Polski, które odbyły się w październiku w Gliwicach, Aeroklub reprezentował, Tadeusz Gołębiewski, startując na samolocie Zlin-26, zajął 8 miejsce na 30 startujących załóg. Ogółem na samolotach wylatano 1854 godziny. Wyszkolono do III klasy – 3, do II klasy – 3 i do I klasy jednego pilota samolotowego.
Szkolenie dla WP wykonano z nadwyżką, uzyskano 217 różnych uprawnień. Wyszkolono jednego instruktora samolotowego III klasy. Uprawnienia pilotów III klasy uzyskali: Stefan Furmaniak, Zbigniew Winnicki i Paweł Dzida. II klasę uzyskali: Zbigniew Słonowski, Franciszek Zalewski i Władysław Adamczyk. Pilota I klasy uzyskał Tadeusz Gołębiewski a instruktora samolotowego III klasy – Józef Janiak.
Pod koniec roku odeszli: instruktor samolotowy Feliks Działo i Maria Granacka. Sekcja w 1956 roku miała 5 samolotów CSS-13, 2 samoloty Junak-3 i Zlin-26.

Sekcja szybowcowa – rok 1956 jest dla sekcji rokiem rozpoczęcia się latania wyczynowego. W tym roku wylatano na szybowcach 429 godzin 19 minut, wykonano 2000 startów i przeleciano 1155 km. Wyszkolono 17 pilotów do III klasy, zdobyto 2 Srebrne Odznaki Szybowcowe i 3 diamenty do Złotej Odznaki Szybowcowej za przeloty docelowe ponad 300 km. Srebrne Odznaki Szybowcowe zdobyli: Jerzy Pietrzak i Tadeusz Kuc.
Pierwszy w historii Aeroklubu przelot docelowy ponad 300 km wykonał instruktor Paweł Dzida, na trasie Mielec – Wrocław długości 335 km, dnia 12 lipca 1956 roku, za który uzyskał pierwszy diament do Złotej Odznaki Szybowcowej. Dwa następne diamenty zdobyli: instruktor Józef Pańtak i pilot Adamkiewicz z Aeroklubu Warszawskiego.
Sekcja posiadała szybowce: Żuraw, Bocian, Jastrząb, Mucha-ter po jednym egzemplarzu i dwie Muchy 100.

Sekcja spadochronowa – ten rok w sekcji jest rokiem intensywnego szkolenia i wyczynu spadochronowego. Ogółem wykonano 313 skoków, przeszkolono 44 skoczków, do III klasy wyszkolono 39 skoczków, oraz 2-ch do II klasy. Po raz pierwszy sekcja zorganizowała obóz szkoleniowy do III klasy w Stalowej Woli, w dniach od 6 – 15 sierpnia 1956 r., na którym wykonano 32 skoki i wyszkolono do III klasy 8 skoczków. Kierownikiem i organizatorem obozu był instruktor Stefan Furmaniak. Obóz ten, był zalążkiem powstania nowego Aeroklubu – Aeroklubu Stalowa Wola. Po raz pierwszy zorganizowano w Aeroklubie nocne skoki dnia 16 września 1956 roku.
Skoczkowie sekcji spadochronowej po raz pierwszy w historii Aeroklubu zaczęli przygotowywać się i myśleć o ustanowieniu rekordów krajowych i świata. Pierwszym owocem tych przygotowań jest Rekord Polski ustanowiony prze instruktora Stefana Furmaniaka w dniu 22 września 1956 roku w nocnym skoku z opóźnionym otwarciem spadochronu, wynoszącym 2 760 metrów wolnego spadania.
A oto krótka relacja autora rekordu.
W dniu 16 września 1956 roku w czasie treningowych skoków nocnych, wykonałem po raz pierwszy w swoim życiu skok nocny z opóźnionym otwarciem spadochronu, wynoszącym 8 sek. z wysokości 800 m. W dzień poprzedzający próbę ustanowienia rekordu tj. 21 września 1956 roku, przygotowałem oba barografy (oczywiście szybowcowe), jeden znajdował się na pokładzie samolotu, drugi natomiast miałem przyczepiony do uprzęży i odpowiednio zabezpieczony przed ewentualnym potłuczeniem w podczas lądowania. W celu zabezpieczenia otwarcia spadochronu powyżej 400 m., założyłem KAP-3, (które niedawno otrzymaliśmy) i nastawiłem go na 600m., poza tym żadnych stoperów (o wysokościomie -rzach dopiero marzyliśmy) nie miałem ze sobą, gdyż i tak nic bym nie widział. Po nabraniu wysokości przez pilota Adama Grubę wysokości 3500 m, na samolocie CSS-13, wyszedłem na skrzydło i wyskoczyłem na wysokości 3460 m. Spadochron otworzyłem na wysokości 700 m, (wyniki odczytane z barografu) po wylądowaniu na lotnisku, zdjęciu uprzęży i odczepieniu barografu, okazało się, że wszystko jest w należytym porządku. Barografy pracowały prawidłowo i tak stałem się posiadaczem Rekordu Polski.
Oprócz tego, w dniu 1 listopada 1956 roku, Zarządzeniem Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej nr 132, instruktorowi Stefanowi Furmaniakowi nadano tytuł Mistrza Sportu w Spadochroniarstwie.

Sekcja modelarska, – którą od podstaw uruchomili małżeństwo Górscy w roku 1956, rozpoczęła intensywne szkolenie nowych, młodych modelarzy. W okresie tym, przeszkolono sporą grupę modelarzy i zbudowano cały szereg różnorodnych modeli.

11. Rok 1957. Na początku roku w dniach od 3 – 18 stycznia 1957 r., kadra instruktorska była na obozie Kondycyjno-wypoczynkowym w Szklarskiej Porębie.
Po słynnym polskim „Październiku” w 1957 roku, następuje reorganizacja Aeroklubów i rehabilitacja starych pilotów negatywnie zweryfikowanych w latach poprzednich. Powołany zostaje do życia Aeroklub Polskiej Rzeczypospolitej (z dodatkiem) Ludowej, któremu od tej chwili podlegają wszystkie Aerokluby Regionalne i Szkoły Szkolenia Lotniczego. W związku z tą reorganizacją powołano ponownie społeczne Zarządy w Aeroklubach.
W dniu 27 stycznia 1957 roku, odbyło się Walne Zebranie członków Aeroklubu, na którym wybrano Zarząd w następującym składzie:
Prezes Zarządu inż. Stanisław Wasil
I-szy Vice prezes inż. Stanisław Zalewski
II-gi Vice prezes Kazimierz Tyrlik
Sekretarz Stefan Furmaniak
Skarbnik inż. Zbigniew Winnicki

Przewodniczący Sekcji Samolotowej Mieczysław Lewandowski
Przewodniczący Sekcji Szybowcowej inż. Zbigniew Winnicki
Przewodniczący Sekcji Spadochronowej inż. Andrzej Jankowski
Przewodniczący Sekcji Modelarskiej inż. Tadeusz Stępczyk
Przewodniczący Sekcji Balonowej Tadeusz Gołębiewski

Komisja Rewizyjna
mgr Kazimierz Więcek
inż. Tadeusz Kuc
inż. Feliks Borodzik
inż. Stanisław Jachyra
inż. Tadeusz Stępczyk

Sąd Koleżeński
inż. Stanisław Mroczkowski
Jerzy Rzewuski
Mieczysław Działowski (senior)
Franciszek Zalewski
inż. Andrzej Jankowski

W lutym zgodnie z decyzją Zarządu ze stanowiska Kierownika Aeroklubu odchodzi Józef Janiak i obejmuje etat instruktora samolotowego. Etat Kierownika Aeroklubu obejmuje Karol Sądel, który pełni te obowiązki tymczasowo do końca maja. Na początku czerwca stanowisko Kierownika Aeroklubu Eugeniusz Ebenrytter. Z końcem lutego odchodzi dotychczasowy Z-ca Kierownika d/s Technicznych, Włodzimierz Mielniczenko, a na początku marca stanowisko Szefa Technicznego obejmuje Roman Lewandowski.
W sierpniu biura Aeroklubu zostały wreszcie przeniesione na lotnisko, a pozostałe pomieszczenia w baraku na Cyrance, zostały przekazane na Ośrodek modelarski.
W dniu15 września odbyły się Wielki Pokazy Lotnicze, w których startował balon „Syrena”. Na marginesie startu tego balonu należy dodać, że w czasie odbywających się pokazów, a w trakcie końcowego napełniania balonu z winy obsługi wyrwał się z ich rąk i samotnie poleciał w siną dal. W dniu 22 września 1957 roku, Aeroklub zorganizował pokazy lotnicze w Stalowej Woli z okazji oddania hangaru i otwarcia Aeroklubu Stalowa Wola.

Sekcja samolotowa – rok ten, przyniósł dość poważne zmiany w systemie szkolenia i w sprawach kadry instruktorskiej. Z końcem lutego odchodzi dotychczasowy Szef Wyszkolenia Mieczysław Dąbkowski. Stanowisko to obejmuje dotychczasowy instruktor samolotowy Jerzy Rzewuski. W połowie lipca przybywa nowy instruktor (były pilot RAF-u) Mieczysław Jaszczak. W wrześniu na skutek redukcji etatów zostają zwolnieni instruktorzy: Zbigniew Kędziorek i Tadeusz Szablowski. Ogółem w 1957 roku wylatano 1150 godzin. Wyszkolono do III i II klasy po jednym pilocie, a do I klasy 5 pilotów. Wyszkolono 4 instruktorów samolotowych do III klasy, dwóch do II klasy oraz 1-go instruktora samolotowego do I klasy. Pilota samolotowego III klasy uzyskał Roman Dryja a do II klasy Zbigniew Winnicki. Pilotów I klasy uzyskali: Jerzy Rzewuski, Zbigniew Kędziorek, Mieczysław Jaszczak, Eugeniusz Ebenrytter i Zbigniew Słonowski.
Instruktorów samolotowych III klasy uzyskali: Franciszek Zalewski, Zbigniew Słonowski, Władysław Adamczyk i Mieczysław Nickowski, a II klasy Jan Ogłoblin i Józef Janiak. Instruktora samolotowego I klasy uzyskał Tadeusz Gołębiewski.
Zdobyto 268 różnych uprawnień. Ponadto sekcja rozpoczęła szkolić grupę konstruktorów z WSK. W 1957 roku sekcja dysponowała następującym sprzętem: 7-ma samolotami CSS-13, 3-ma samolotami Junak-3, i 1-nym samolotem Zlin-26.

Sekcja szybowcowa – przygotowywała pilotów szybowcowych do lotów wyczynowych i prowadziła szkolenie podstawowe. W 1957 roku wylatano ogółem 559 godzin i 12 minut oraz wykonano 1800 startów. Do III klasy wyszkolono 14 pilotów, a do II klasy wyszkolono 2 pilotów. Przeleciano 2500 km, oraz zdobyto jedną Srebrną Odznakę Szybowcową. Diament za przelot docelowy ponad 300 km, na trasie Mielec – Białystok 333 km, zdobył Stanisław Wasil dnia 25 sierpnia 1957 roku, Srebrną Odznakę Szybowcową zdobył Andrzej Jankowski.

Sekcja spadochronowa – rok ten, jest w sekcji rokiem, w którym spadochroniarze Aeroklubu osiągają poważne sukcesy. Wykonano w sekcji 368 skoków spadochronowych, przeszkolono 25 skoczków, a do III klasy wyszkolono 22 skoczków oraz dwóch skoczków uzyskało II klasę. W dniu 5 maja instruktor Stefan Furmaniak wykonał skok z wysokości 250 m, na linię z piłką na stadion mieleckiej „Stali”, wręczając zawodnikom piłkę w celu rozegrania meczu piłkarskiego. ????????????????
W dniach 4 – 16 sierpnia 1957 roku, odbyły się IV Spadochronowe Mistrzostwa Polski w Strzebielinie Morskim. Barwy Aeroklubu na tych mistrzostwach reprezentował Władysław Ryś. A oto wyjątek z artykułu „Skrzydlatej Polski” nr 38 z dnia 17. 09. 57 r. red. T. Malinowskiego, pt. „Żaby spadają z nieba”. Te emocjonującą walkę o każdy niemal centymetr, pokazali mało znani, lecz ambitni spadochroniarze, do których należy zaliczyć Stanisława Maciejewskiego z Katowic, Władysława Rysia z Mielca (i wiele innych). Po dwóch konkurencjach Wł. Ryś zajmował 6-te miejsce, w klasyfikacji ogólnej zajął 16 miejsce na około 60 startujących zawodników.
Z inicjatywy instruktora S. Furmaniaka po raz pierwszy w Polsce wprowadziła do użytku wysokościomierze (umocowane na spadochronie zapasowym w obudowie z gąbki). Pomimo, że były to zwykłe wysokościomierze samolotowe, niemniej pozwalały na ocenę wysokości opadającemu skoczkowi na otwartym spadochronie z dokładnością do 10 m.
W dniu 11 października 1957 roku, instruktor Stefan Furmaniak nocnym skokiem z natychmiastowym otwarciem spadochronu z wysokości 4100m, z samolotu CSS-13, ustanawia nowy REKORD POLSKI I ŚWIATA.

Sekcja modelarska – w połowie roku odchodzą małżeństwo Górscy, a funkcję Szefa modelarni obejmuje na okres dwóch miesięcy, młody modelarz Kazimierz Jasiński. W październiku Szefem modelarni zostaje Tadeusz Ratyński, który przeszedł z MDK Kraków. Pomimo tych zmian, Aeroklub po raz pierwszy zorganizował w dniach 4 – 5 maja 1957 roku, Międzyaeroklubowe Zawody Modeli Latających na uwięzi o puchar przechodni ufundowany przez WSK Mielec. W zawodach tych startowało 46 zawodników z różnych Aeroklubów. Zawodnicy Aeroklubu Mieleckiego zajęli następujące miejsca: w kategorii modeli szybkich Stanisław Górski – 7 miejsce, a w kategorii modeli akrobacyjnych Renata Górska, również 7-me miejsce.
W dniach 28. 06 – 1.07 1957 roku, odbyły się II Mistrzostwa Polski Modeli Latających w których startowało trzech modelarzy: Roman Straburzyński, Wiesław Kalinowski i Stanisław Górski. W kategorii szybowców A-2, wielki sukces odniósł Roman Straburzyński zdobywając Vice-mistrzostwo Polski. Za okres od czerwca 1956 do października 1957 roku, modelarze zdobyli: 11 odznak sportowych III klasy, 3 odznaki II klasy i 2 odznaki I klasy. Ponadto modelarze brali udział w Międzyklubowych Zawodach Modeli Szybowcowych A-2 w Opolu, oraz w Ogólnopolskich Zawodach Modeli Latających w Lesznie. Wyszkolono 62 modelarzy i wykonano 25 modeli.

12. Rok 1958, w dniu 30 marca 1958 roku, odbyło się Walne Zebranie członków Aeroklubu, na którym wybrano nowy Zarząd w następującym składzie:
• Prezes Kazimierz Tyrlik
• I-szy Vice prezes inż. Stanisław Zalewski
• II-gi Vice prezes inż. Zbigniew Słonowski
• Sekretarz Adam Gruba
• Skarbnik inż. Zbigniew Winnicki
• Członek Zarządu inż. Tadeusz Kostia
• Członek Zarządu poseł Eugeniusz Bula

Przewodniczący Sekcji Samolotowej inż. Tadeusz Kuc
Przewodniczący Sekcji Szybowcowej inż. Stanisław Wasil
Przewodniczący Sekcji Spadochronowej inż. Andrzej Jankowski

Komisja Rewizyjna:
• inż. Krzysztof Mirski
• inż. Edward Nowicki
• inż. Tadeusz Pakuła
• inż. Stanisław Jachyra
• Jerzy Pietrzak

Sąd Koleżeński:
• inż. Feliks Borodzik
• Karol Sądel
• Mieczysław Działowski
• Jan Ogłoblin
• inż. Henryk Ostromęcki

Sekcja samolotowa – w kwietniu odszedł z Aeroklubu do WSK, M. Jaszczak, a w czerwcu przybył na jego miejsce instruktor Marian Urbański. W dniach 25. 08 – 1. 09. 1958 roku, odbyły się w Toruniu IV Samolotowe Mistrzostwa Polski, na których załoga Tadeusz Gołębiewski i Marian Urbański startując na samolocie Junak-3, zajęła 20 miejsce na 27 startujących załóg. W dniach ……………. 1958 roku, odbył się X Lot Południowo-Zachodniej Polski, na którym załoga Józef Janiak i Franciszek Drozdowski zajęła 2-gie miejsce.
W roku 1958 wylatano ogółem 1337 godzin na samolotach i przeszkolono do III klasy 10-ciu, do II klasy 4-ch i do I klasy 2-ch pilotów samolotowych.
Uprawnienia pilotów samolotowych III klasy uzyskali: Tadeusz Kuc, Mieczysław Działowski (junior), Kazimierz Jastrząb, Stanisław Ratusiński, Franciszek Drozdowski, Tadeusz Pakuła, Feliks Borodzik, Leonard Rogoyski, Tadeusz Stępczyk i Włodzimierz Lewandowski. Pilotów samolotowych II klasy uzyskali: Jerzy Pietrzak, Tadeusz Kuc, Stefan Furmaniak i Paweł Dzida a I klasy pilota samolotowego uzyskali: Józef Janiak i Adam Gruba.
Uzyskano 546 różnych uprawnień. Sekcja wówczas dysponowała 6-ma samolotami CSS-13, 3-ma samolotami Junak-3 i po 1-nym samolocie Junak-2 i Zlin-26.
W tym roku pilot instruktor Władysław Adamczyk wraz z pilotem Jerzym Pietrzakiem w brawurowym locie na małej wysokości w okolicy Sokołowa na rzeszowszczyźnie, rozbili doszczętnie samolot Junak-2, piloci wyszli z wypadku cało.

Sekcja szybowcowa – na wiosnę przybywa instruktor szybowcowy Rene Kamoś. W roku 1958 sekcja wylatała na szybowcach ogółem 693 godziny i wykonała 2300 startów.
Wyszkolono do III klasy pilota szybowcowego 21 pilotów, a do II klasy 4 pilotów szybowcowych. Przeleciano łącznie 3069 km, zdobyto 8 Srebrnych Odznak Szybowcowych. Najwyższe przewyższenie w roku 1958, uzyskał Kierownik Aeroklubu Eugeniusz Ebenrytter. Srebrne Odznaki Szybowcowe zdobyli: Tadeusz Matuszek, Józef Janiak, Kazimierz Durda, Kazimierz Jastrząb, Eugeniusz Ebenrytter, Krzysztof Mirski, Marian Urbański i Tadeusz Stępczyk. Ponadto sekcja zorganizowała po raz pierwszy nocne loty szybowcowe za holem w dniu 16 września 1958 roku. Sekcja dysponowała wówczas następującym sprzętem: szybowce: Bocian, Żuraw, Jaskółka, Mucha-ter, Mucha-100 i Jastrząb po jednym egzemplarzu oraz wyciągarką i ściągarką.
Po wykonaniu przelotów do Stalowej Woli, piloci szybowcowi Henryk Ostromęcki (na Jaskółce) i Tadeusz Kuc (na Musze-ter), startując na dwu-holu, zderzyli się podczas startu uszkadzając obydwa szybowce.

Sekcja spadochronowa – w roku 1958, wykonano w sekcji 312 skoków spadochronowych, wyszkolono 54 skoczków, dla potrzeb WP III klasa – 49 skoczków, II klasa wyszkolono – 1 skoczka i do I klasy – jednego skoczka. Całoroczny plan sekcja wykonała z nadwyżką. W dniach 8 do 18 sierpnia 1958 roku, został zorganizowany obóz szkoleniowy dla potrzeb WP i obóz skoków na wodę w Płocku. Uprawnienia do wykonywania skoków na wodę zdobyli: Władysław Ryś, Andrzej Jankowski i Franciszek Bujacz.

Sekcja modelarska – w roku 1958 sekcja wyszkoliła 94 modelarzy. Ponadto kurs instruktorów modelarstwa lotniczego III klasy ukończyli: Jerzy Mamcarz, Stanisław Schab, Stanisław Słoma i Bolesław Nowak, a kurs II klasy ukończył Jan Kerz (Kerc?).
W dniach 1 – 2 maja 1958 roku, odbył się w Pałacu Młodzieży w Katowicach Zespołowy Wyścig Modeli Latających na Uwięzi. Ekipa w składzie: K. Świętoń, Antoni Dutkiewicz, Tadeusz Ratyński i Stanisław Słoma, zajęła I – sze miejsce.
W dniach 5 – 6 czerwca 1958 roku, odbyły się w Krośnie III Mistrzostwa Modeli Latających. Ekipa w składzie: Tadeusz Ratyński i Roman Straburzyński zajęła II miejsce.
W dniach 19 – 21 czerwca 1958 roku, odbyły się Ogólnopolskie Zawody Modeli Latających w Krośnie. Ekipa w składzie: Stanisław Słoma, Ryszard Mojek, Janusz Soswa i Czesław Osak, zajęła IV miejsce. Indywidualnie Stanisław Słoma zajął II miejsce.
W dniu 13 lipca 1958 roku, odbył się w Krakowie Indywidualny Wyścig Modeli na Uwięzi, Tadeusz Ratyński zajął II miejsce, a Stanisław Górski – IV miejsce.
W dniach 21 – 22 lipca 1958 roku, odbyły się II Ogólnopolskie Zawody Modeli Latających na Uwięzi w Mielcu. Zawodnicy sekcji zajęli następujące miejsca: modele szybkie II miejsce Tadeusz Ratyński, modele redukcyjne III miejsce Stanisław Słoma i IV miejsce Stanisław Schab, „Combat” Walka Powietrzna I miejsce Jerzy Mamcarz, II miejsce K. Świętoń, III miejsce Jan Kerz. Startowało 12 ekip, w tym 2 z Aeroklubu Mieleckiego. Zespołowo I i II miejsce zajęli zawodnicy Aeroklubu Mielec.
W dniach 6 – 7 września 1958 roku, odbyły się Zawody Modeli Szybowcowych A2 i Radiem Sterowanych w Opolu. Ekipa w składzie: Tadeusz Ratyński, K. Swiętoń i Topolski zespołowo zajęła IV miejsce.
W dniu 15 września 1958 roku, odbyły się Zawody Modeli Wolnolatających o Puchar Żwirki i Wigury w Katowicach. Zawodnicy sekcji R. Straburzyński zajął II miejsce a Stanisław Słoma – III miejsce w kategorii modeli silnikowych.
W dniu 19 września 1958 roku, odbyły się Zawody Modeli Szybowców Zboczowych w Jeleniej Górze. Ekipa sekcji w składzie: Tadeusz Ratyński, Jerzy Mamcarz i Stanisław Schab, zajęła III miejsce.
W dniach 4 –5 października 1958 roku, odbyły się Mistrzostwa Modeli Silnikowych na Uwięzi w Szczecinie. Zawodnicy sekcji zajęli miejsca: modele szybkie Tadeusz Ratyński IV miejsce, modele akrobacyjne Tadeusz Ratyński VI miejsce i Stanisław Górski – VII miejsce. W 1958 roku zdobyto 36 odznak III klasy 14 odznak II klasy. Wykonano 245 modeli.

Interesuje Cię historia
Aeroklubu Mieleckiego
Zapraszamy do działu Historia
Bogata galeria zdjęć
sekcji szybowcowej oraz
prezentacja naszych maszyn!
Zainteresowny szkoleniami?
Zapraszamy do działu
poświęconemu szkoleniam!
Zapoznaj się z naszym
cennikiem i skorzystaj z naszej
nowej oferty szkoleniowej!
Skorzystaj z oferty serwisowej
szybowców i samolotów w
naszej Organizacji Obsługowej